Visie en Missie – HSP

Visie en missie – HSP

Hooggevoeligheid is er al heel lang, maar wordt nog niet zo lang als zodanig benoemd en erkend.

Bij Lakèch geloven we dat veel HSP’ers in de psychiatrie zijn verdwenen omdat ze niet begrepen en niet erkend zijn. Als kind word je ervaren als ‘lastig’ en word je ook als zodanig benaderd. Ouders, leerkrachten en andere mensen weten er vaak geen raad mee. Er ontstaat al snel de overtuiging dat je anders en dus niet goed bent.

Wat zijn de kenmerken van HSP?

  • Je trekt je terug omdat je van alles voelt maar het niet kunt benoemen. Als je het wel benoemt, is het vaak veel meer dan wat anderen voelen en is het lastig voor de ander om je te begrijpen.
  • De wereld voelt onveilig en niet fijn. Je bent angstig en ongelukkig omdat je je niet thuis voelt. Jij, je ouders, familie of partner maken zich zorgen en zoeken hulp bij instellingen die vaak nog steeds vooral medicijnen als een oplossing zien.

De gevolgen van het niet begrepen worden:

  • Vaak is het uiteindelijke resultaat een psychiatrische aandoening zoals depressie of autisme. Door alles wat je meemaakt word je steeds onzekerder en angstiger en zo kunnen er nog wat persoonlijkheidsstoornissen ontstaan.
  • Er is een grote overtuiging dat er geen verandering mogelijk is en dat er weinig toekomstperspectief is ontstaan. De medicijnen en de bejegening vanuit de ‘buitenwereld’ doen de rest.
  • We leven in een maatschappij waarin een grote behoefte is aan labelen en zo kan een nieuwe psychiatrische cliënt al snel een feit zijn. Op deze manier wordt en laat de HSP’er zich vastzetten en probeert die zich te verzoenen met z’n lot.

Wat als de aanpak van Lakèch werkt?

Als wij HSP erkennen en mensen anders benaderen, kunnen wij ze helpen om bij zichzelf te blijven en zich niet te verliezen in prikkels van buitenaf die angst en wantrouwen creëren.

Wij kunnen ze helpen in het ‘hier’ aanwezig te zijn, hun plek in te nemen en gebruik te maken van alle kwaliteiten die HSP met zich meebrengt. Vreugde en plezier mogen weer hun leven vullen. Dit geeft ook de draagkracht om het proces in te gaan op weg naar verandering. Het helpt je bij de acceptatie van je proces. Uiteindelijk kun je het zo omschrijven dat zij leren om op een fijne manier te leven die voldoening geeft. Iedereen is verantwoordelijk voor zijn of haar eigen leven en deze verantwoordelijkheid kan dan ook weer genomen worden.

Aan het einde van een hulpverleningstraject is er steeds minder hulpverlening nodig en deze kan op een gegeven moment ook afgesloten worden. De duur van een traject en het verloop van het proces hangen af van hoeveel negatieve overtuigingen en kwetsuren je hebt opgelopen in je leven.

Iedereen kan veranderen en iedereen verdient de kans om dit te proberen. Niemand mag je dit recht ontnemen. Je hebt hier een eigen keuze in.

Als wij, die hulp willen bieden,

  • bereid zijn om verder te kijken,
  • nieuwe onbekende wegen durven te bewandelen,
  • mensen weer in het geheel willen zien,

Dan:

  • ontdekken wij nieuwe manieren voor hulpverlening.
  • denken wij in mogelijkheden en niet in belemmeringen.
  • helpen wij meer mensen.
  • zijn er meer gelukkige mensen.
  • zorgen wij samen voor een maatschappij waarin plek is voor iedereen.